خیلی از پروژهها دیر به دست کاربر میرسند چون نسخه اول قرار است همهچیز باشد: گزارش، پیام، سطح دسترسی، اپ و اتصال به نرمافزارهای دیگر. تا وقتی آن فهرست تمام نشود، کسی محصول را لمس نمیکند و فرض اصلی آزمایش نمیشود.
فرض را در یک جمله بنویسید: چه کسی، کدام کار را، بهجای روش فعلی انجام میدهد. هر امکانی که به این جمله وصل نیست از نسخه اول بیرون میماند. اگر جمله را نمیتوانید بنویسید، هنوز محصول ندارید و فقط ایده دارید.

خروجی نسخه اول باید برای یک گروه کوچک قابل استفاده باشد. انتشار برای همه، قبل از دیدن رفتار همان گروه، هزینه اصلاح را بالا میبرد. بازخورد را از کار واقعی بگیرید، نه از تعریف جلسه.
سه حالت بعد از این دوره معتبر است: ادامه با نقشه نسخه بعد، اصلاح فرض، یا توقف. توقف هم نتیجه است، چون جلوی ساخت محصول کاملِ بیمشتری را میگیرد.
محدوده را قبل از ساخت روی کاغذ ببندید و امکان تازه وسط کار را به فهرست نسخه بعد ببرید. اگر هر هفته یک خواسته جدید وارد نسخه اول شود، تاریخ تحویل معنی ندارد.
جزئیات این روش در ساخت نسخه اول محصول آمده است. برای تیمهای اهواز، صفحه طراحی نسخه اول در اهواز همین محدوده را با جلسه حضوری جلو میبرد.